miércoles, 22 de enero de 2014

Mi futuro profesional

Yo, para el año, me gustaría estudiar primero el ciclo de instalación y mantenimiento. Luego si lo acabo, me gustaría quitarme el de electricidad y electrónica. 

El primero: consiste en montar y mantener instalaciones frigoríficas, de climatización y de ventilación aplicando a normativa y los protocolos de calidad, de seguridad y de prevención de riesgos lavorais establecidos, de manera que se asegure su funcionalidad y el respeto por el ambiente.

El segundo:Instalación y mantenimiento de electrónica de consumo, de sonido e imagen, y micro computadoras termi-madres, área de telecomunicaciones lizando el servicio post-venta, en términos de calidad y
tiempo de respuesta apropiado.

Creo que me sería más fácil quitar el de mantenimiento de el de electrónica, pues me dijeron que el de mantenimiento es fácil de quitar y tiene salida, puesto que puedo trabajar en el mantenimiento de un edificio, colegio o cualquier construcción mas.  Estos dos ciclos se imparten en vigo, uno de los edificios es este:
 CPR Colegio Hogar Novacaixagalicia, este es el de instalaciones eléctricas.


Este otro es el de mantenimiento: 

CIFP Valentín Paz Andrade, que es uno de los edificios al que fuimos a visitar este año y me gusto.

miércoles, 15 de enero de 2014

Literatura galega dende 1900 ata 1936

As irmandades da fala:
Fundase na Coruña o 18 de Maio de 1916 da man de Antón Vilar Ponte, desenvolveu actividades políticas e culturais en Galicia.
A decadencia do movemento rexionalista en Galicia a finais do século XIX supuxo unha etapa de parálise do galleguismo en xeral, tanto no plano político coma no cultural. Só a mediados da década de 1910, algunhas voces volveríanse levantar para intentar revitalizar o movemento, diluído ata ese momento nos intereses cosmopolitas do modernismo.


O partido galeguista:
Foi un partido fundado en decembro de 1931 de carácter nacionalista galego e con relevancia na política da Segunda República Española. O seu órgano de prensa foi A Nosa Terra e a sección xuvenil, a Federación de Mocedades Galeguistas, foi fundada en xaneiro de 1934 e contaba con 1.000 afiliados. O 5 e 6 de decembro de 1931 o Partido Galeguista de Pontevedraconvoca unha Asemblea Nacionalista co propósito de crear un partido nacionalista. Á convocatoria acoden 32 grupos e irmandades.

O estatuto de autonomía:
O Estatuto de Autonomía de Galicia de 1936 foi un proxecto de estatuto de autonomía para Galicia (España) redactado durante a Segunda República, que foi plebiscitado o 28 de xuño de 1936 pero que non chegou a entrar en vigor debido ao estalido da Guerra Civil, dado que Galicia quedou en mans dos sublevados dende o seu inicio.

Ramón Cabanillas:
Foi un poeta español en lingua galega. Considerado dentro da literatura galega como o enlace entre o Rexurdimento e a modernidade literaria do século XX, a crítica adoita encadralo ben nunha xeración intermedia, a chamada Xeración Antre Dous Séculos("xeración entre dous séculos"), ben como un membro máis da xeración literaria xurdida á luz das Irmandades dá Fala.

En pé!: Poema lírico de tema social-patriótico publicado por Ramón Cabanillas en Da terra asoballada, 1917.

En pé!
titulo con exclamacións, siggnifica que o texto e como gritando.

A Luís Porteiro 
Un que fixo as irmandades, ia dedicado a el.

Irmáns! En pé sereos
Neste verso apreciamos que o autor di forte que se ergan os da irmandade, con fimeza.

a limpa fronte erguida,


 envoltos na brancura
   da luz que cae de riba,
Cando neva, todo onde cae a neve se volve branco

  o corazón aberto
   a toda verba amiga



e nunha man a fouce
   e noutra man a oliva



Vicente Risco
O porco de pé é sen dúbida a obra máis coñecida de Vicente Risco, e o máis claro representante dun xénero, a sátira, raro no panorama literario galego. Escrito en 1928, O porco de pé continúa unha liña literaria comezada polo seu autor uns anos antes, cando en 1919 publica nas páxinas dun xornal Do caso que lle aconteceu ó doutor Alveiros, e que o levou a producir nesa década seguramente os máis interesantes exemplos de narrativa curta da preguerra.
De feito, un dos dous personaxes principais d'O porco de pé é o mesmo doutor Alveiros, un médico ocultista que, se en 1919 descubría a momia de Tutancamón a canda un defunto investigador alemán en plena viaxe astral, en 1926 se enfronta ao decline social e á crise política dunha vila galega nos tempos da Restauración. O outro dos protagonistas é Don Celidonio Latas, comerciante maragato que chegou á cidade como mancebo de tendeiro e que a base de aforrar, casar e ben relacionarse acadou unha posición principal no ecosistema da vila. 


Otero pedrayo
Patriarca das letras galegas, este ourensán de pro pertencente á Xeración Nós ("Nós"), é un dos escritores galegos máis importantes. Traballou distintos xéneros: ensaio, novela, poesía... ademais de estudos científicos xeográficos da súa cátedra da Universidade de Santiago de Compostela. Na Guía de Galicia, que el dirixiu, están algunhas das súas mellores achegas. Militante do Partido Galeguista, foi deputado nas Cortes da República.



A tertulia estaba ben animada. De cando en cando ouvíase un decorrer de ferrollos, ladraba o can e entraba na sala un novo personaxe en compaña do frío vento marzal . Xa estaban dende cedo as escribás, nai e filla, ocupando o mellor sitio rente á cheminea (o escribán restaba na casa chorando a luz que lle facía gastar aquel endiañado preito de Oseira). O crego sentado coma sempre no grande arcaz labrado, atufaba de rapé as nocas peludas e deixaba ver as polainas. O fidalgo esguío das Quintás quizais soñaba cos tempos da estudantina, cando en Sant-Iago  era admitido nos salóns e podía ler libremente daqueles libros que viñan de Francia. Que mal fixera en non demorar na vila, ¡el home feito para as luces do século! e non para esmorecer na aldea lonxana, deitado como un can ó pé dun morgado e dun crego noxento e tiránico! Mais aquela casiña brasonada, aquelas parras e a nai velliña trouxérano ó tristeiro estado de fidalgote cazador de coellos e farto de cuncas de caldo. 

miércoles, 18 de diciembre de 2013

Reflexión 1º evaluación

Depende de los exámenes estudiaba media hora o una hora, porque me cuesta estudiar mucho seguido y si lo hago no me concentro. lo hice leyendo algunos resúmenes que hice, algún que otro esquema y luego repasando ejercicios de la libreta. Creo que pudo fallar un poco lo de que no sea capaz de estudiar mucho tiempo seguido ya que causa que no me queden tantas cosas. Podría cambiarlo acostumbrándome un poco más a estudiar seguido. Estoy dispuesto a hacerlo, pero supone un gran esfuerzo para mi ya que me cuesta mucho.

Alguna vez me olvide de estudiar cuando me iban a preguntar, pero no me lo impidió nadie, solo fueron despistes. No fue ningún suspenso, y el que tuve fue por falta de entregar unos trabajos, pues me olvide de hacerlos. Confío en mi mismo, pero necesito mucha fuerza de voluntad para hacerlo. No tengo ninguna opinión negativa ante la vida, todo lo suelo poner en positivo.

El no ser capaz de estudiar mucho o leer los apuntes creo que me puede conducir en un futuro a que no sea capaz de quitar lo que quiero, los títulos o cualquier cosa que quiera.

Una sociedad acostumbrada a lo cómodo no conseguiría nada, solo que todo se lo dieran hecho y que no sepa hacer nada. Creo que con el esfuerzo que hace mi madre de llevarme delante en los estudios y dándome de comer se lo devolveré trabajando y ayudándola en todo lo que pueda, ya que se lo merece. La generación ni-ni me parece que son personas que no se esforzaron en luchar por los sueños, por las ilusiones, y que lógicamente no consiguieron nada en su vida.Me parezco solo un poco, pues aun estoy intentando salir de la vagancia que tenia hace unos años, y puedo decir que me cuesta mucho, pero estoy consiguiendo salir dela. Me diferencio en que yo intento salir dello y muchos otros les da igual. 
Vivir en la ignorancia implica ser inculto, no poder hacer nada, y por lo tanto no conseguir dinero ni trabajo. Su mente es como si fuera mas pequeña. Las características son que una persona que no estudia se comporta como un niño pequeño, la que estudia como un adulto.

De mi familia se alegraría mi madre y mi padre, pero me gusta mas que lo haga mi padre pues nunca le importe mucho, o por lo menos no me lo demostraba. Me gustaría contentarlo  y que me premiara de alguna manera.

Mi actitud respecto al estudio podría cambiar ya que lo estoy intentando y no necesito ayuda. Nunca pensé que no tengo remedio, siempre pienso en positivo y seguiré así.

El tiempo que no dedico al estudio lo dedico a trabajar en mi casa o aveces a quedar con amigos o ayudarle a mi abuela porque lo necesita. No las considero mas importantes, lo que pasa es que haciendo eso me distraigo más que con los estudios, y podría cambiar ese aspecto con un poco de tiempo.

Muchas veces cuando no estudio lo que me induce a ello es que tengo o el móvil a mano o me vienen a buscar amigos a casa para salir a dar una vuelta. Suelo hacer lo que me apetece aunque estudie que nadie en mi casa me obliga a estudiar, lo hago solo. Es decir, tengo auto control. Lo podría remedia con tan solo acostumbrarme a estudiar mas, no lo hago mucho porque supone un gran escalón para mi.


En conclusión., creo que la gente que su mente no ha sido bien alimentada puede no ser apropiada para ciertos trabajos, y las empresas no aceptan a personas sin ser cultivados, sino que escogen a los mejores cultivados. Un futuro de sociedad sin ser formada estaría sometida a la mayoría ignorancia. Esta conclusión nunca la avía hecho, supuso un esfuerzo al pensar todo esto pero se consigue, puede que sirva para cambiar mi actitud. Si no supero el curso (que espero que si) seguiré estudiando hasta quitar todo lo que quiero sin rendirme. Creo que en los ciclos formativos de grado medio sin estudiar no se aprueba, pero estudiaría para aprobarlos. Me gustaría hacer el de mantenimiento o el de electrónica. Mi futuro laboral seria estudiando de mantenimiento  en un colegio sabiendo electrónica y fontanería. Lo mas seguro es que lo consiga, lucharé por ello.







miércoles, 11 de diciembre de 2013

castelao

Naceu en Rianxo, unha vila pequena na Ría de Arousa. Era o primeiro fillo de Manuel Rodríguez Dios, un mariñeiro que se dedicaba a facer velas para barcos, e de Joaquina Castelao Genme.
Manuel emigrou a Arxentina aos tres meses do nacemento de Daniel, que foi criado especialmente polos seus avós maternos Teresa e José Ramón, carpinteiro de profesión e coñecido polo sobrenome de Pepe de Castelao. No transcurso de 1895 Joaquina emigrou, tamén levando ao pequeno Daniel, para ir a vivir co seu marido en Bernasconi, en La Pampa (Arxentina). Alí residiu hasta 1900, e segundo contou o propio Castelao descubriu o valor da caricatura lendo o semanario Caras e Caretas. Nese ano decidiran volver para que Castelao estudase medicina na Universidade de Santiago de Compostela. Durante os seus anos na universidade xermola o seu interese polo debuxo e a pintura e en especial pola caricatura. En1908 comezou a colaborar coa revista Vida Galega.
Tras a guerra civil (1936-39) e como consecuencia da derrota do goberno da República debe
emprender o camiño do exilio. Será de novo a cidade de Buenos Aires quen o acolla.
Castelao morre no exilio (Buenos Aires, 1950). Trinta e catro anos despois do seu pasamento os seus restos mortais foron transladados, rodeados dunha forte polémica, ao Panteón de Galegos Ilustres de San Domingos de Bonaval, en Santiago de Compostela. Repousan tamén neste panteón os restos mortais de Rosalía, Cabanillas, Francisco Asorey.


Un ollo de vidro. Memorias dun esquelete é un texto en prosa escrito por Castelao e publicado en 1922 pola Editorial Céltiga, de Ferrol. Consta dunha serie de secuencias narrativas que acadan unidadeestrutural grazas a seren produto dunha conversa entre un narrador, ou esqueleto, que lembra secuencias dá súa vida pasada, e dous para narradores, colegas de cemiterio.


Cousas. O texto é crítico coa sociedade da época, resaltando as dificultades da vida dos galegos de entón obrigados á emigración e angustiados pola pobreza.En cada relato inclúese unha pintura do propio autor, que resalta o seu momento culminante. culminante.Cousas segue o estilo típico de Castelao, breve, conciso, sen pararse en descricións; en definitiva o que se podería chamar unha prosa substantiva dado que sempre vai á acción do relato.Los relatos concentran todo o seu clímax nas últimas frases, estilo típico tamén do lirismo. De seguido amosovos un anaco de cousas: 


O pai de Migueliño chegaba das Américas e o 

rapaz non cabía de gozo no seu traxe festeiro. 
Migueliño sabía cos ollos pechados cómo era o 
seu pai; pero denantes de saír da casa botoulle 
unha ollada ó retrato.
“O pai de Migueliño” 
Este texto trata sobre Migueliño que non coñece o seu pai e antes de ir buscalo ao peirado mira nun retrato como é para saver identificalo. Migueliño non recoñecia o seu pai porque, este, traballara duramente e moito.

Os dous de sempre é unha das novelas máis importantes da literatura galega. Representa dúas maneiras moi distintas de vivir a vida, marcadas polas situacións familiares e sociais dos seus dous protagonistas: Pedriño e Rañolas.En Os dous de sempre (1934) encontramos algúns cambios entre o galego de principios do século XX e o actual, pero nada que impida a comprensión da novela.


Retrincos é unha colección de relatos de Castelao, compostar por cinco narracións autobiográficas ("O segredo", "O inglés", "Peito de lobo", "O retrato" e "Sabela"), ordenadas cronoloxicamente e escritas cun mesmo criterio.Foi editado en 1934 pola editorial Nós, en Santiago. Como acontecera tamén coas Cousas, tres dous cinco relatos de Retrincos xa foran publicados anteriormente n' A Nosa Terra ou en Nós.



Este debuxo ven dicindo que que non podemos decir todo o que pensamos, senon que hay que ocultar a verdade.

miércoles, 4 de diciembre de 2013

Retrato de una persona

Voy a hablar sobre un amigo mío, al que conozco mucho.
Esta persona posee tez algo blanca, tirando a moreno. Su cabeza bien formada y bonita es fácil verla. Su rostro alegre representa la felicidad,  y al mismo tiempo, el poder de no preocuparse por nada a pesar de los problemas que hay.
Sus ojos verdes y penetrantes como la verde hierba en un prado en pleno otoño muestran su serenidad y paciencia al afrontarse al mundo.
Sus cejas negras y anchas pueden trasmitirte enfado, o por el contrario, la alegría. Sus labios finos y bien formados transmiten serenidad en muchas ocasiones.
Su cuerpo esbelto y fornido transmiten respecto. Suele vestir pantalones y camisetas ceñidas, marcando su fornido torso.

Pienso que esta persona es callada, con paciencia y muy alegre.


texto descriptivo

Su rostro era estucado, con cara blanca, con unos buenos pómulos coloridos. su rostro sonrojado se debía a las confesiones que realizaba, pues lo hacían sonrojarse por vergüenza o amor.
Los ojos del magistral a algunos les transmitía miedo y a otros asco.
Los símiles son:
 Polvo de rapé (que tenían pintas esparcidas).
 La suavidad del liquen (que era de color verde y agradable verlos, y fácil).
 Como una aguja en una almohada de plumas (era la fuerza de esa mirada, que penetraba en tu  interior con facilidad).
La nariz del magistral se compara con:
 Un árbol sometido al peso de sus frutos, y que con el peso se va curvando.
En la antítesis se dice que la nariz es como una parte muerta, y el rostro esta lleno de vida.
Dice que estaba como escrito en griego porque no era facil de leer o mirar como lo es la lengua griega.
A través de la personificación dice que los labios parecían tener vida y que la barba los tapaba.
La barba le proporcionaba una apariencia de buen juicio.
Fermin era una persona callada.
Para decir eso lo compara con los labios como si guardaran un tesoro. y la barba le proporcionaba como una seguridad, es decir, que actuaba de candado.

El magistral tenia la cabeza pequeña, con buena formación, poseía un cabello espeso y pequeño. Su cuello estaba musculoso, y su piel era blanca. Su tronco era fornido o musculoso, y vestía con camisetas ceñidas para marcar músculos.

En resumen, el magistral es un hombre grande, con apariencia de serio y la mirada difícil de penetrar, era musculoso y le gustaba marcar músculos.





miércoles, 13 de noviembre de 2013

solidariedade

Eu opino que o estudante ten razón porque para facer o que fan eses programas hay axudas e grupos de persoas encargados e especializados. Cada persoa resolve os seus problemas como quere e faios publicos se quere, pero o normal sería que se fixeran en privado. O mismo intre penso que a presentadora ten razon porque non deixa de ser unha axuda de persoas, pero o que consiguen con estes programans é darlle pena ao púiblico que ve os programas e asi conseguir os cartos para esta señora que ninguen coñece.

Eu quedaríame con o estudante porque me convence o que dixo e ten sentido todo o que di, e penso que eses programas forman parte cde cotilleos, e axudas que fan creer que eses estan no máis vaixo da economía e a maioría das veces non é así.

viernes, 14 de junio de 2013

Poesia mística

San juan de la cruz: fue un religioso y poeta místico del renaciemiento español. Fue reformador de la Orden de los Carmelitas y cofundador de la Orden de Carmelitas Descalzos con Santa Teresa de Jesús. Desde 1952 es el patrono de los poetas en lengua española. Nació en 1542 en la localidad abulense de Fontiveros.


EL PASTORCICO

Un pastorcico solo está penando
Ajeno de placer y de contento
Y en su pastora puesto el pensamiento
Y el pecho del amor muy lastimado.

No llora por haberle amor llagado
Que no le pena verse así afligido
Aunque en el corazón está herido
Mas llora por pensar que está olvidado.

Que sólo de pensar que está olvidado
De su bella pastora con gran pena
Se deja maltratar en tierra ajena
El pecho del amor muy lastimado.

Y dice el pastorcico: "¡Ay desdichado
De aquel que de mi amor ha hecho ausencia
Y no quiere gozar la mi presencia

Santa teresa de jesus: fue una religiosa, doctora de la Iglesia Católica, mística y escritora española, fundadora de las carmelitas descalzadas, rama de la Orden de Nuestra Señora del Monte Carmelo (o carmelitas).




VIVO SIN VIVIR EN MÍ

Vivo sin vivir en mí,
y tan alta vida espero,
que muero porque no muero.

Vivo ya fuera de mí,
después que muero de amor;
porque vivo en el Señor,
que me quiso para sí:
cuando el corazón le di
puso en él este letrero,
que muero porque no muero.

Esta divina prisión,
del amor en que yo vivo,
ha hecho a Dios mi cautivo,
y libre mi corazón;
y causa en mí tal pasión
ver a Dios mi prisionero,
que muero porque no muero.

¡Ay, qué larga es esta vida!
¡Qué duros estos destierros,
esta cárcel, estos hierros
en que el alma está metida!
Sólo esperar la salida
me causa dolor tan fiero,
que muero porque no muero.

Fray luis de leon: es uno de los escritores más importantes de la segunda fase del Renacimiento español junto con Francisco de Aldana, Alonso de Ercilla, Fernando de Herrera y San juan de la cruz. Su obra forma parte de la literatura ascética de la segunda mitad del siglo XVI y está inspirada por el deseo del alma de alejarse de todo lo terrenal para poder alcanzar a Dios, identificado con la paz y el conocimiento. Los temas morales y ascéticos dominan toda su obra.


NOCHE SERENA 
A Don Loarte 

Cuando contemplo el cielo 
de innumerables luces adornado, 
y miro hacia el suelo 
de noche rodeado, 
en sueño y en olvido sepultado, 

el amor y la pena 
despiertan en mi pecho un ansia ardiente; 
despiden larga vena 
los ojos hechos fuente; 
Loarte y digo al fin con voz doliente: 

«Morada de grandeza, 
templo de claridad y hermosura, 
el alma, que a tu alteza 
nació, ¿qué desventura 
la tiene en esta cárcel baja, escura? 

La poesía mística un tipo de experiencia muy difícil de alcanzar en que se llega al grado máximo de unión del alma humana a lo Sagrado durante la existencia terrenal. Se da en las religiones monoteístas.

El lazarillo de Tormes

El ciego acostumbraba a poner cerca de sí un jarrillo de vino cuando comíamos, y yo muy de presto lo tomaba y daba un par de besos callados y lo volvía a su lugar. Mas duróme poco, que en los tragos conocía la falta, y por reservar su vino a salvo nunca después desamparaba el jarro, antes lo tenía por el asa asido. Mas no había piedra imán que así trajese a sí como yo con una paja larga de centeno, que para aquel menester tenía hecha, la cual metiéndola en la boca del jarro, chupando el vino lo dejaba a buenas noches. Mas como fuese el traidor tan astuto, pienso que me sintió, y en adelante mudó propósito, y asentaba su jarro entre las piernas, y tapábalo con la mano, y así bebía seguro. 
Yo, como estaba hecho al vino, moría por él, y viendo que aquel remedio de la paja no me aprovechaba ni valía, acordé en el suelo del jarro hacerle una fuentecilla y agujero sutil, y delicadamente con una muy delgada tortilla de cera taparlo, y al tiempo de comer, fingiendo haber frío, entrábame entre las piernas del triste ciego a calentarme en la pobrecilla lumbre que teníamos, y al calor della luego derretida la cera, por ser muy poca, comenzaba la fuentecilla a destillarme en la boca, la cual yo de tal manera ponía que maldita la gota se perdía. Cuando el pobreto iba a beber, no hallaba nada.
Espantábase, maldecíase, daba al diablo el jarro y el vino, no sabiendo qué podía ser.
"No diréis, tío, que os lo bebo yo -decía-, pues no lo quitáis de la mano."
Tantas vueltas y tiento dio al jarro, que halló la fuente y cayó en la burla; mas así lo disimuló como si no lo hubiera sentido.
Y luego otro día, teniendo yo rezumando mi jarro como solía, no pensando en el daño que me estaba aparejado ni que el mal ciego me sentía, sentéme como solía, estando recibiendo aquellos dulces tragos, mi cara puesta hacia el cielo, un poco cerrados los ojos por mejor gustar el sabroso licor, sintió el desesperado ciego que agora tenía tiempo de tomar de mí venganza y con toda su fuerza, alzando con dos manos aquel dulce y amargo jarro, lo dejo caer sobre mi boca, ayudándose, como digo, con todo su poder, de manera que el pobre Lázaro, que de nada desto se guardaba, antes, como otras veces, estaba descuidado y gozoso, verdaderamente me pareció que el cielo, con todo lo que en él hay, me habia caído encima. 
Fue tal el golpecillo, que me desatinó y sacó de sentido, y el jarrazo tan grande, que los pedazos de él me metieron por la cara, rompiéndomela por muchas partes, y me quebró los dientes, sin los cuales hasta hoy día me quedé. Desde aquella hora quise mal al mal ciego, y aunque me quería y regalaba y me curaba, bien vi que se había holgado del cruel castigo. Lavóme con vino las roturas que con los pedazos del jarro me había hecho, y sonriéndose decía:
"¿Qué te parece, Lázaro? Lo que te enfermó te sana y da salud".
Y otros donaires que a mi gusto no lo eran.

Este fragmento del libro trata de que lazarillo como estaba enganchado al vino se lo robaba al ciego con una pajita hecha con una hierva, pero el astuto ciego se dió cuenta, y cuando el pobre lazarillo estaba debajo de la jarra bebiendo, el ciego se la emportó contra la cara rompiendo la jara en trozos y lastimando a lazaro. Luego el ciego lo cura con vino para desinfectar las heridas que la jara le havia hecho.

La vida de Lazarillo de Tormes y de sus fortunas y adversidades (más conocida como Lazarillo de Tormes) es una novela española anónima, escrita en primera persona. En ella se cuenta de forma autobiográfica la vida de un niño, Lázaro de Tormes, en el siglo XVI, desde su nacimiento y mísera infancia hasta su matrimonio, ya en la edad adulta. Es considerada precursora de la novela picaresca por elementos como el realismo, la narración en primera persona, la estructura itinerante, el servicio a varios amos y la ideología moralizante y pesimista.
Lazarillo de Tormes es un esbozo irónico y despiadado de la sociedad del momento, de la que se muestran sus vicios y actitudes hipócritas, sobre todo las de los clérigos y religiosos. Probablemente el autor fue simpatizante de las ideas erasmistas. Esto motivó que la inquisición la prohibiera y que, más tarde, permitiera su publicación. 


Un soneto renacentista

Garcilaso de la Vega

(1501-1536) Soneto XXIII En tanto que de rosa y azucena se muestra la color en vuestro gesto, y que vuestro mirar ardiente, honesto, enciende al corazón y lo refrena; y en tanto que el cabello, que en la vena 5 del oro se escogió, con vuelo presto, por el hermoso cuello blanco, enhiesto, el viento mueve, esparce y desordena: coged de vuestra alegre primavera el dulce fruto, antes que el tiempo airado 10 cubra de nieve la hermosa cumbre; marchitará la rosa el viento helado. Todo lo mudará la edad ligera por no hacer mudanza en su costumbre.


Garcilaso de la Vega fue un poeta y militar epañol, considerado uno de los escritores de habla hispana más grandes de la historia. Garcilaso de la Vega nació en Toledo entre 1494 y 1503. Fue el tercer hijo de Garcilaso de la Vega (fallecido el 8 de septiembre de 1512). Uno de los poemas que escribió fue en tanto que de rosa y azucena.
El carpe diem significa: vive el momento.
El poema habla de todas las facetas positivas de todas las cosas buenas que tiene esa mujer. En la tercera estrofa Garcilaso empieza a decirle del carpe diem, diciéndole que no deje pasar el momento y que disfrute de la vida.


martes, 30 de abril de 2013

Asia

4. As respostas ás seguinetes cuestións está, neste enlace: Di de que país se trata e sinala a capital:

  • Ten problemas coa auga pero moitísimas terras de regadío, de feito exporta productos agrícolas como cítricos e remolacha e foron os inventores do rego por goteo. Unha das súas relixións é o xudaísmo: Israel, capital Jerusalén.
  • O centro de este país atópase entre os ríos Tigris e Éufrates,Mesopotamia, palabra de orixe grego que significa "entre ríos", e foi a cuna dunha das primeiras civilizacións:Ten zonas volcánicas de gran fertilidade para a agricultura e exporta petróleo: Irak, capital Bagdad.
  • É un dos maiores exportadores de petróleo, a súa moneda é o dirham e o territorio é maioritariamente desértico, con escasos oasis e abundantes wadis: Emiratos Árabes Unidos, capital Abu Dhabi.
  • Viven do petróleo e importan a maioría dos produtos agrícolas pois só está cultivada o 3% da superficie do país: Arabia Saudita, capital Riyad.
  • Ten parte do seu territorio en Asia e parte en Europa, é dicir, trátase dun país dividido entre dous continentes escasamente industrializado e de relixión maioritariamente islámica: Turqía, capital Ankara.


5. Sinala a que país de Asia viaxarías, canto custaría a viaxe, canto tempo estarías e que 

visitarías. Información viaxes.
Viaxaría a Mongolia. Mongolia está situada no corazón de Asia, entre o leste de China e as vastas estepas de Siberia. Mongolia fascina polas súas extensas estepas, polo deserto do Gobi, coas dunas máis grandes de toda Asia, pola súa abundante fauna de gacelas, camelos e cabalos, e como non, polo modo de vida das súas amables xentes, adaptadas perfectamente a tan duro e extremo ámbito. Eu recorreria Mongolia en bicicleta, o viaxe custaria sobre uns 3.140€, e duraría 17 días, visitaría: Parque Nacional Terelj,  Monasterio deAmarbayasgalant para despois facer unha ruta de 3 días rumbo cara ao Lago Ugii Nuur.

6. Averigua o país do que se fala en cada caso e sinala a súa capital buscando a información neste enlace:


  • A súa moneda é o won e séguese as ideas do filósofo Confucio: podrían ser Corea del Norte y Corea del Sur
  • É unha illa que está case cuberta por bosques na que se practica o budismo chino pero perviven cultos indíxenas: Taiwán
  • Destaca o deserto de Gobi, a gandería extensiva e a súa moneda e o tugrik: Mongolia
  • Exporta moitas materias primas, está moi industrializado, son illas de orixe volcánica e a súa moneda é o yen: Japón

PARA REMATAR, ENTRA NO BLOG DUN/DUNHA COMPAÑEIRO/A E COMPARA AS RESPOSTAS. INTENTA CHEGAR A UN ACORDO NAS QUE SEXAN DIFERENTES.

Dhaka capital bangladesh




Taiwan capital taipei
taipei 101


China, capital Pequín
Gran muralla china

martes, 19 de marzo de 2013

pensamiento positivo




La negociación está presente en nuestra vida cotidiana ya que siempre estamos negociando algo.
Es inevitable hacerlo y esta presente en toda la vida.
Hay dos tipos de negociación: en la que miramos solo nuestro ombligo, y en la que tratamos en que todos ganemos.
En las rebajas de precio pretenden ver para su ombligo.
Se puede aprender a negociar.
La primera idea fundamental sobre la negociación es no centrar la negociación sobre un solo punto.
La otra persona piensa en si mismo antes que en nosotros.
Tener claros los límites, saber hasta donde está dispuesto a ceder.
Aveces vamos con muchas razones para hacer lo que nosotros queremos. Esto es comunicar una decisión.
En el FBI negocian metiendo variantes, ofreciéndole al otro interesándose por el.

Creo que lo que se dice aquí es cierto, hay mucha gente que sabe negociar bastante bien, y otra que aprendió a lo largo de los años. Se habla de que se puede aprender y creo que si que es cierto, por ejemplo la gente de mercados no nacieron sabiendo negociar, sino que lo aprendieron intentando negociar, y algunos se hicieron muy buenos negociantes.

viernes, 1 de marzo de 2013

A distribución da poboación no mundo


  1. Segundo o mapa ou o gráfico que está debaixo, cales son os cinco países máis poboados do Mundo?
    China, India, Estados unidos de norteamérica, Indonesia e Brasil. bien 1 punto
  2. Que indicadores hai que ter en conta para observar se a poboación medra ou diminúe?
    Tasa de natalidad,tasa de mortalidad e crecimento vegetativo. bien 1 punto
  3. Por que é importante a tasa de fecundidade?
    Capacidad de regeneracion de mujeres.mal
  4. Que indica a tasa de mortalidade infantil?
    Las defunciones de niños menores de un año, si morren poucos é que hay bos servizos sanitarios. ben 1 punto.
  5. Como ten que ser a esperanza de vida nun país desenvolvido?
    A tasa de vida ten que ser grande.ben 1 punto
  6. Que é o crecemento vexetativo ou natural? Que indica cando é negativo?
    É o número de nacemenos menos os números das defuncións. Que morreu máis xente da nacida. ben 1 punto
  7. Que é e como se calcula a densidade de poboación?
     Mostra cómo está distribuida a poboación no espacio, é a relación entre a poboación e a superficie  é o número de poboación entre a superficie en km2. ben 1 punto
  8. Cales son os factores que máis inflúen na concentración de poboación?
    A poboación asentase principalmente nas costas e se sitúa na mayoría dos casos ata os quinientos metros sobre o nivel do mar. Suelen asentarse en grandes ciudades. ben 1 punto.
  9. Os lugares de menor densidade de poboación do mundo son...
    Nas terras frías, nas terras áridas e nas terras cálidas e húmedas. ben 1 punto.
  10. Expón a túa opinión sobre os seguintes feitos: Valorarase a coherencia na argumentación, é dicir, expresarse con corrección e sen contradiccións.

    Sen o saneamento creo que é dificil ter unha vida boa porque poderia coller enfermedades e non é agradable.
    Non é o mesmo beber auga potable a beber auga contaminada, xa que a auga contaminada ten moitas bacterias que son perxudiciais para o organismo.
    Todalas vivendas deberían estar adecuadas para vivir ben e coa intimidade de cada persoa sin infrinxir.
    Sen os servizos modernos de saúde non terías os luxos de si teis algunha enfermidade o un accidente que te poidan curar, penso que deberia ser esencial en caqueira sitio donde haia poboación.
    Os nenos deberían estudar máis para quitar titulos e ter bos traballos e non é apropiado que un neno baia a traballar porque o seu corpo non está adaptado a traballar nin facer esforzos.
    Unha alimentación boa é básica para que o noso corpo obteña os nutrientes necesarios para que nos aporte a enerxia que precisamos.
    Ben 1 punto.
    De nota teño un 8.